Pajotse ex-renner liep weg van het wielrennen, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan

Pajotse ex-renner liep weg van het wielrennen, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan

“Negentien jaar lang en toch veel te kort,” steekt Rutger Roelandts van wal. “Negentien jaar lang reed ik wielerwedstrijden met de ultieme droom om beroepswielrenner te worden.” De man uit het Pajotse Ternat is inmiddels 31, maar de haren komen nog steeds rechtop te staan als hij terugdenkt aan vroeger. Heimwee en spijt zijn merkbaar. “Maar ik kan er niets aan doen.”

Het is een warme zomerdag als ik aan de nadarhekken een bekend gezicht herken. Rutger staat met zijn zoontje te kijken naar de profkermiskoers van Ninove. “Jij had dat ook nog gekund,” open ik. Wat volgt, is een hartverwarmend gesprek over gemiste kansen en pech, en hoe dit alles toch uitdraaide in een leven waar hij zeer gelukkig mee is.

Rutger heeft nu een prachtig gezin: twee dochters en een zoon. “Als de dag om is, lig ik met mijn vriendin knock-out in de zetel. Die drie kunnen niet met en niet zonder elkaar. Robbie Williams zong er ooit over, en het kan niet accurater zijn.”

Het is door zijn oudste zoon, Boaz, dat Rutger weer naar wielerwedstrijden komt kijken. “Ik kijk nog veel naar het wielrennen op tv en uiteraard pikt hij dat op. Als er dan een wedstrijd in de buurt is, verras ik hem met een ongeplande uitstap.” Ninove is niet ver van Idegem, een deelgemeente van Geraardsbergen, waar Rutger na zijn carriÃ¨re naartoe verhuisde. “Er was ook nog een tussenstop in Meerbeke. Het wielrennen blijft me eigenlijk achtervolgen. Daar woonde ik niet ver van de echte aankomst van Vlaanderens Mooiste. Nu woon ik niet ver van de Muur en maar een paar honderd meter van de Dender. Straffer nog, de straat waarin ik woon lag meer dan tien jaar op mijn trainingsroute.”

Negentien jaar lang was wielrennen zijn leven. Veel overwinningen en podiumplaatsen in de jeugdreeksen beloofden een mooie toekomst. Ook als eerstejaars belofte deed hij al snel mee voor de overwinning. “Rekening houdend met het feit dat ik van december ben, was mijn eerste jaar al zeer sterk. In interclubs was ik vaak mee in de juiste vlucht. Toen was het nog niet zo dat de beloften al profwaardig waren; je had echt nog tijd nodig om te groeien.”

Rutger is blij dat er een generatie volgde die de zijne overklaste. “Remco had ook ik nooit kunnen volgen, dat maakt het allemaal wat minder pijnlijk.” Zichtbaar liep het niet fout bij Rutger; ook als belofte werd hij vaak tweede of derde.

Toen mensen me vroegen hoe het geweest was, antwoordde ik vaak â€˜slechtâ€™. Niemand geloofde me, wat ik ook ergens begrijp als je net tweede was geworden.

Uit onderzoek bleek dat Rutger volledig blokkeerde bij lage wattages en dat verzuring verdween als de watts boven de 300 gingen. “Het was heel raar. In het ziekenhuis konden ze hun ogen niet geloven. Voor een wedstrijd reed ik vaak al twee uur vooraf, zodat ik toch los zou komen. De dag ervoor mocht ik niet losrijden; eigenlijk werkte ik beter in de tuin dan met een klassieke warming-up.” Dit alles en het ontbreken van een verklaring zorgden ervoor dat Rutger na lang zoeken nooit echt de draad weer oppakte. “Ik begeleid nu de social rides voor een fietsenwinkel waarvan de eigenaar een vriend is. Dat zijn de enige keren dat ik zelf nog fiets. Met deze voorbereiding nam ik deel aan de Gran Fondo in Luxemburg, waar ik me plaatste voor het WK.”

Ondanks dat het wielrennen hem niet tot het verwachte eindstation bracht, heeft het hem alles gegeven wat hij vandaag de dag heeft. “Ik leerde mijn vriendin kennen op de wedstrijden. De koers heeft me veel pijn en verdriet gedaan, maar zonder deze hele omweg was ik haar nooit tegengekomen. Dan had ik geen drie fantastische kinderen gehad en zag mijn leven er waarschijnlijk helemaal anders uit. Je moet je soms neerleggen bij hoe dingen gaan. Alles gebeurt met een reden. En zei een bekende sportman niet ooit dat elk nadeel zijn voordeel heeft?”

Rutger heeft nu het wielrennen weer helemaal omarmd. Hij is freelance fietsenverkoper en heeft zijn eigen bikefitcenter. “In december open ik zelf op een nieuwe locatie!” aldus de verloren zoon die zijn weg terugvond naar het wielrennen.